
Durante un periodo de tiempo; que comprende algo más de tres meses, he visto como mi persona, esa que por un momento creía haber logrado al fin ser, iba desapareciendo paulatinamente hasta haberse quedado en aquella que tanto detestaba, en aquella que tanto miedo me daba volver a ser. El miedo, sin duda, ha sido el causante de este hecho. El miedo, ha sido el causante de tantos y tantos problemas que me han acompañado a lo largo de este tiempo (algo más de tres meses). También el hecho, que mi vida haya cambiado tanto y tan poco en tan corto periodo de tiempo, han ayudado a ese retroceso: volver a casa, después de haber estado cinco años fuera, no saber qué hacer con mi futuro laboral, tener pareja, problemas familiares, exámenes, más problemas familiares… Hechos, que lejos de saberlos afrontar, me han venido demasiado grandes, demasiado seguidos, hechos, que sí me han hecho retroceder durante un tiempo, si cabe más largo del que me hubiese gustado, pero hechos, que como siempre digo y no me cansaré de decirlo; necesarios para evolucionar, necesarios para madurar, necesarios para saber qué quieres y como, o simplemente dejar que pasen sin más, porque todo pasa porque tiene que pasar, y todo pasa cuando tiene que pasar.
Creía que la Alex pasada se había esfumado, pero me equivoqué, sigue ahí y siempre seguirá, porque una persona, nunca, nunca desaparece de la vida de uno, aunque uno quiera, a pesar de haberte hecho un daño atroz, y menos alguien que ha permanecido dentro de ti, más de veinte años, porque esa persona ha dejado huella en ti, aunque lo niegues, porque esa persona ha hecho que así seas, y por esto; ¿Cómo pretender que se esfume? ¿A cuento de qué?, no, no se puede hacer eso, sino aceptar que esa eres tú, y que ese tu, no desaparece, sino que evoluciona, que eres la misma, pero aprendida, que eres la misma, pero con más experiencia, que eres la misma, pero distinta a la vez, porque los problemas te pueden afectar como antes, pero los problemas los resuelves de una forma diferente al pasado. Porque el pasado siempre ha estado ahí, y el pasado solo nos lleva a aprender de lo sucedido, y de ahí a la felicidad.
Así me gusta, con positivismo. Claro que non deixamos de ser nós, a xente non cambia, eso descubrino, pero o que sí podemos, se nolo propoñemos, é mellorar. Esto é moito mellor que cambiar porque a esencia permanece e por encima, enriquécese. E no teu caso, esto é maravilloso en relación coa xente que te apreciamos. Bico princesa!
ResponderEliminar